Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych mianem tym określa osoby, których stan fizyczny, psychiczny lub umysłowy trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza bądź uniemożliwia wypełnianie ról społecznych, w szczególności wykonywanie pracy zawodowej, jeżeli uzyskały orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy orzekające o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy.

Osoba taka ze względu na pewne ograniczenia spowodowane niesprawnością organizmu wymaga szczególnej ochrony w pracy.
Ochrona pracy niepełnosprawnych sprowadza się przede wszystkim do:

• ustanowienia ustawowego limitu czasu pracy tj. czas pracy osoby niepełnosprawnej nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo, a osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności – 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo,
• zakazu zatrudniania w porze nocnej i w godzinach nadliczbowych,
• prawa do dodatkowej 15-minutowej przerwy na wypoczynek lub gimnastykę usprawniającą,
• prawa do dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 10 dni dla osób
• zaliczonych do znacznego lub miarkowanego stopnia niepełnosprawności,
• prawa do zwolnienia osoby o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia (celem uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym lub w celu wykonania specjalistycznych badań i zabiegów).

Zobacz: Na jakich pracowników niepełnosprawnych przysługuje dofinansowanie?