Powołując ZFŚS pracodawcy określają rodzaj świadczeń, które są należne bądź finansowane z takiego Funduszu oraz warunki, które musi spełnić pracownik, aby mógł z takiego Funduszu skorzystać. Z reguły są to kryteria dochodowe, określone średnią na jednego członka rodziny. Im mniejsze wynagrodzenie przypadające na członka rodziny, tym świadczenie z ZFŚS wyższe. Oznacza to, że pracownik o wyższym wynagrodzeniu otrzyma takie świadczenia w minimalnym zakresie, bądź nie otrzyma ich wcale. Czy w przypadku, gdy pracownik spełnia określone przez pracodawcę warunki, może żądać wypłaty świadczenia z ZFŚS?

Odpowiedź brzmi nie. Świadczenia z ZFŚS mają bowiem charakter uznaniowy i ich wypłacenie zależne jest od pracodawcy. Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia z 4 lipca 2007 r., sygn. akt: II PK 25/07 stwierdzając w uzasadnieniu, że świadczenia wynikające z ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, w przeciwieństwie do wynagrodzenia za pracę, nie mają charakteru roszczeniowego.

Żaden pracownik nie może zostać bezpośrednio wykluczony w pomocy socjalnej określonej w ZFŚS. Pracownicy o wyższym wynagrodzeniu otrzymują po prostu świadczenia w mniejszej wysokości. Wykluczenie określonej grupy pracowników z pomocy socjalnej może stanowić dyskryminację w zatrudnieniu.

Przeczytaj również: Jak często przerwy na papierosa?

Należy jednak wskazać dwie sytuacje, w których pracownik będzie mógł domagać się od pracodawcy wypłaty świadczenia:
1. spełnienie warunków określonych w regulaminie ZFŚS,
2. podjęcie decyzji o wypłaceniu środków, a następnie wstrzymanie ich wypłaty.

Polecamy serwis: Kodeks pracy